غدیر، نشان دادن خورشید به گرفتاران ظلمت است. غدیر، روز تكمیل دین و اتمام نعمت است. غدیر، «عید الله اكبر» است، عید آل محمد، عید هواداران حق و وفاداران به پیامبر.

 غدیر و ظهور، ابتدا و انتهای یك راه است. غدیر، اجمال و ظهور تفصیل غدیر است و بدین روی، انگشت اشارت هر یك به سوی آن دیگری است. حضرت حق غدیر را پدید آورد تا انسان را در بستر تعالی و تكامل قرار دهد؛ و در نهایت، سعادت و فلاح بشریت را در زمان ظهور رقم زند. بدون غدیر، اسلام بی ‏منطق و محتوا خواهد بود و بدون ظهور، غدیر تجلیگاه جهانی و آرمانی خویش را نخواهد داشت و بدون این دو، نظام تكوین و تشریع هیچ یك هدفمند و معقول نخواهد بود.
غدیر یادآور عهد من و توست. عهدی كه سالهاست ما و پدران ما با همه وجود آن را پاس داشته ‏ایم. غدیر داستان دیروز نیست. چراغی است كه امروزمان را می ‏افروزد و ولایت ریسمانی الهی است كه همیشه و همه جا ما را به سوی خود فرا می ‏خواند. آنكه به این ریسمان الهی در آویزد از دنیا بگسلد؛ آنكه سایه پر مهر و بی بدیل ولایت را بر سر گسترد، سر بر آستان هیچ كس جز خدا فرو نیاورد. هر كه حق را با امام علی، علیه ‏السلام، و اولاد طاهرینش، علیهم ‏السلام، بشناسد؛ در میان قرائتهای رنگ رنگ و پر فریب سرگردان نگردد و آنكه عهدشكنان غدیر را بخوبی بشناسد، امروز نیز دست پر نیرنگ فرزندانشان را به یاری و بیعت در دست نگیرد.
غدیر علی، هنوز هم چشمه ای لبریز از آب حیات و دریایی موّاج از كرامتها و فضایل است. غدیر دریایی از باور و بصیرت، در كویر حیرت و هامون ضلالت است، تا كام جان ها از آن سیراب شود. غدیر، یك كتاب مبین است، سندی برای تداوم خط رسالت در جلوه امامت. غدیر، برای تشنگان، چشمه زلال هدایت است، و برای ره گم كردگان، صراطی است كه به سنّت پیامبر منتهی می شود. غدیر، عید ولایت است.
اگر امّت، غدیرها را پاس بدارند، عاشورا های مظلومیت و كربلاهای خون و شهادت پیش نمی آید و خورشید امامت، در محاق خلافت قرار نمی گیرد. امّت بی امام، و راه بی علامت و شب بی چراغ، كشتی بی ناخدا، دشت بی چشمه، و . . . قنات خشكیده و بی آب! . . . رهشناس تر از «مولود كعبه» كیست؟ و قاطع تر از «ابوتراب» و پسندیده تر از «مرتضی» و والاتر از «علی» كدام است؟
و ظهور، آخرین و شیرین‏ ترین مرحله طراحی آفرینش است. ظهور پایان همه ناكامی ‏ها و تلخی‏ های حیات انسانی است. تنها در زمان ظهور است كه حقیقت غدیر برای بشریت جلوه‏ گر خواهد شد و انسان‏ها در خواهند یافت كه چقدر بدان محتاج بوده ‏اند. آنها در آن زمان در می ‏یابند كه طعم شیرین حیات راستین انسانی در كوثر غدیر نهفته بوده و لذت غدیر نیز در زمزم زلال و گوارای ظهور تجلی كرده است. تنها در آن زمان وجدان می ‏كنند كه انسان یعنی چه! و معنای جهان چیست؟
ساكنان باغ سبز و پر طراوت ظهور، تازه درخواهند یافت كه شجره طیبه آفرینش به بار نشسته است، گر چه باغبان مهربان از همان آغاز و در بیابان‏های گرم و سوزان سرزمین غدیر بشریت را از كویر گرم و مهلك گمراهی و تباهی به سوی این باغ حیاتبخش دعوت كرده بود