غدیر , ولایت علوی , سرور نبوی / نقل از واحد مرکزی خبر

غدیر , درخشان چون گوهری در تابش آفتاب است , وسیع به وسعت ابدیت و جاری در لحظه لحظه‌کائنات است , صبور چون ایمان , لطیف چون عشق , برنده چون شمشیر و سرافراز چون افلا‌ک است .

هیچ دست سیاه کاری در طول تاریخ نتوانسته ‌است نامش را از لوح دلها و صفحه خاطره ها بزداید , هرچند که هزاران بار نامش را از کتابها حذف کردند.

کتابهایی را برای این نام به آتش کشیدند و زبانهایی را که در دفاع از این واقعه باز میشد, بریدند اما نتوانستند یاد آن برکه زلا‌ل در دامن دشت خفته را از خاطر خداجویان محو کنند.

هر روز نامش بلند آوازه تر و هرسال خاطره اش شکفته تر و هرزمان روشنی و جذابیتش مضاعف گشت , تا اکنون که 1417 سال از آن شیرین خاطره صدر اسلا‌م می گذرد و شیعیان به یادش شادمان هستند و از ایمان به آن مفتخرند.

آری , خورشید را نمی توان با گل اندود, آفتابی در آن برکه کوچک طلوع کرد که جهانی را روشنی بخشید و نوری از آن مکان غریب به کویر خفته برخاست که انسانها را راهبر و راهنما شد .

غدیر , شمشیر برنده حق است که آتش به هستی باطل می کشد .

غدیر هنگام تعالی انسان از پلشتی خاک به رفعت افلاک است .

غدیر , ترازوی عدل است , خورشید حقانیت است غایت آمال انبیا و جلوه ای از وجه الله است .

غدیر , روزی است که گل ولایت از دامن بستان رسالت جوانه زد و نسیم روح بخش نبوت شمیم جانفزای امامت را به ارمغان آورد تا شکوفه های فضائیل اخلاقی و انسانی بر شاخسار دین حیات بخش و جادانه اسلام به بار بنشینند و تشنگان حقیقت از زلال کوثر ولایت بنوشند و در سایه سار شجره طیبه اش بیاسایند و از ثمرات آن متنعم گردند .

غدیر , تجلی گاه مفهوم نور علی نور است آن هنگام که علی علیه السلام بر یدبیضای رسول مکرم اسلام صلی الله علیه و آله قرار یافت و نور ولایت از فراز هستی بر قلوب عشاق تابیدن گرفت .

غدیر , آغاز مقدس ایثارگری ها , فدا شدن ها , فدایی دادن ها , شهادت ها و عاشوراهای مکرر تاریخ است .

اگر غدیر نبود , عشق می مرد و رسالت ناتمام می ماند و گل واژه های شهادت و ایثار بی معنا می نمود و رسالت بدون ولایت در هزار توی توطئه های مکرر خناسان محو می شد.

غدیر , نام دیگر شیعه و تشیع است و شیعه با غدیر معنا پیدا کرد و ماهیت وجودی خود را یافت .

اگر چه غدیر ریشه در سال دهم هجری و در حجه الوداع حضرت پیامبر " ص " دارد ولی همواره پیمان آن در همه عصرها و برای همه نسل ها جاودانه است.

غدیر , نه فراموش شدنی است و نه کهنه شدنی , ماندگار است و پویا و زندگی ساز.

غدیر , تجلی ولایت است که رکن حیات معنوی انسان است , آبی که ریشه همه درختان و گل بوته های باغستان های توحید برای تغذیه و رشد به آن نیازماند هستند.

انسان به ولایت امیرالمومنین علیه السلام همان گونه نیازمند است که سلولهای زنده به اکسیژن هوا.

راستی چه کسی قادر است امام علیه السلام را به حقیقت معنوی اش بشناسد؟ و علم محدود ما چگونه توانایی درک عظمت وجودی امام " غدیر " را دارد؟

ما از اقیانوس بیکران ولایت عظما همان قدر می دانیم که آن ایستاده بر ساحل اقیانوس از عمق و وسعت و عجایب آن می داند , جز هیمنه ای از امواج آن چیزی به گوش نداریم و جز به قدر وسعت دیدمان نمی بینیم.

|+|

غدیر، «عید الله اكبر» است / نقل از سایت آفتاب

 

غدیر، نشان دادن خورشید به گرفتاران ظلمت است. غدیر، روز تكمیل دین و اتمام نعمت است. غدیر، «عید الله اكبر» است، عید آل محمد، عید هواداران حق و وفاداران به پیامبر.

 غدیر و ظهور، ابتدا و انتهای یك راه است. غدیر، اجمال و ظهور تفصیل غدیر است و بدین روی، انگشت اشارت هر یك به سوی آن دیگری است. حضرت حق غدیر را پدید آورد تا انسان را در بستر تعالی و تكامل قرار دهد؛ و در نهایت، سعادت و فلاح بشریت را در زمان ظهور رقم زند. بدون غدیر، اسلام بی ‏منطق و محتوا خواهد بود و بدون ظهور، غدیر تجلیگاه جهانی و آرمانی خویش را نخواهد داشت و بدون این دو، نظام تكوین و تشریع هیچ یك هدفمند و معقول نخواهد بود.
غدیر یادآور عهد من و توست. عهدی كه سالهاست ما و پدران ما با همه وجود آن را پاس داشته ‏ایم. غدیر داستان دیروز نیست. چراغی است كه امروزمان را می ‏افروزد و ولایت ریسمانی الهی است كه همیشه و همه جا ما را به سوی خود فرا می ‏خواند. آنكه به این ریسمان الهی در آویزد از دنیا بگسلد؛ آنكه سایه پر مهر و بی بدیل ولایت را بر سر گسترد، سر بر آستان هیچ كس جز خدا فرو نیاورد. هر كه حق را با امام علی، علیه ‏السلام، و اولاد طاهرینش، علیهم ‏السلام، بشناسد؛ در میان قرائتهای رنگ رنگ و پر فریب سرگردان نگردد و آنكه عهدشكنان غدیر را بخوبی بشناسد، امروز نیز دست پر نیرنگ فرزندانشان را به یاری و بیعت در دست نگیرد.
غدیر علی، هنوز هم چشمه ای لبریز از آب حیات و دریایی موّاج از كرامتها و فضایل است. غدیر دریایی از باور و بصیرت، در كویر حیرت و هامون ضلالت است، تا كام جان ها از آن سیراب شود. غدیر، یك كتاب مبین است، سندی برای تداوم خط رسالت در جلوه امامت. غدیر، برای تشنگان، چشمه زلال هدایت است، و برای ره گم كردگان، صراطی است كه به سنّت پیامبر منتهی می شود. غدیر، عید ولایت است.
اگر امّت، غدیرها را پاس بدارند، عاشورا های مظلومیت و كربلاهای خون و شهادت پیش نمی آید و خورشید امامت، در محاق خلافت قرار نمی گیرد. امّت بی امام، و راه بی علامت و شب بی چراغ، كشتی بی ناخدا، دشت بی چشمه، و . . . قنات خشكیده و بی آب! . . . رهشناس تر از «مولود كعبه» كیست؟ و قاطع تر از «ابوتراب» و پسندیده تر از «مرتضی» و والاتر از «علی» كدام است؟
و ظهور، آخرین و شیرین‏ ترین مرحله طراحی آفرینش است. ظهور پایان همه ناكامی ‏ها و تلخی‏ های حیات انسانی است. تنها در زمان ظهور است كه حقیقت غدیر برای بشریت جلوه‏ گر خواهد شد و انسان‏ها در خواهند یافت كه چقدر بدان محتاج بوده ‏اند. آنها در آن زمان در می ‏یابند كه طعم شیرین حیات راستین انسانی در كوثر غدیر نهفته بوده و لذت غدیر نیز در زمزم زلال و گوارای ظهور تجلی كرده است. تنها در آن زمان وجدان می ‏كنند كه انسان یعنی چه! و معنای جهان چیست؟
ساكنان باغ سبز و پر طراوت ظهور، تازه درخواهند یافت كه شجره طیبه آفرینش به بار نشسته است، گر چه باغبان مهربان از همان آغاز و در بیابان‏های گرم و سوزان سرزمین غدیر بشریت را از كویر گرم و مهلك گمراهی و تباهی به سوی این باغ حیاتبخش دعوت كرده بود

|+|